Tags
“Sorry hoor,” zei de dokter. “Ik zie het al. Fikse oorontsteking.” Die conclusie had ik zelf ook al getrokken na een slapeloze nacht waarin ik verdacht veel sympathie voelde voor van Gogh. Door alle pijn en paniek heen leek zo’n afgehakt oor niet eens zo’n heel slecht idee. (Van Gogh sneed slechts zijn linkeroorlel eraf, maar waarom is een raadsel. My guess is dat hij ook een oorontsteking had.)
Evenmin weet ik waarom de dokter zijn excuses aanbood, maar ik heb de beste man gerustgesteld. Hem vriendelijk verteld dat het al goed was en dat het niet uitmaakte. Joost mag weten wat er precies goed is en niet uitmaakt, maar ik hoop dat de dokter zich beter voelt.
Na een flinke dosis antibiotica voel ik me in ieder geval wel min of meer beter. Er zijn plus- en minpunten aan deze oorontsteking. Je zou het kunnen zien als bijwerkingen. Hier volgen ze, in willekeurige volgorde.
1. Een oorontsteking is never nooit leuk. Het doet pijn en je wordt er doof van. Tenminste, ik wel. De helft wat mensen tegen me zeggen gaat volledig langs me heen. Dit is heel erg in het voordeel van Vriend. Ik heb namelijk al een week lang geen woordenwisseling meer gewonnen. Zijn vaste argument? “Heb ik wel verteld, maar dat heb jij niet gehoord.” En daar kan ik niks tegenin brengen, want de kans is groot dat het waar is. Een familielid kampte overigens met dezelfde problematiek en bij haar duurde het vijf weken eer het gehoor weer terug was. Duimen jullie met me mee dat het bij mij niet zo lang duurt?
Dit is Snoezie. Op mijn zevende verjaardag verkozen tot favoriete knuffel.
2. De band tussen Snoezie en mij is hechter geworden. Snoezie (zie foto) kreeg ik op mijn zevende verjaardag. Mijn familie gniffelde toen ik de naam van mijn rood/witte knuffel bekend maakte –al helemaal omdat Snoezie een katertje is- maar inmiddels heeft hij toch al zestien jaar deze naam. Enfin, hij houdt me ’s nachts gezelschap als ik steun en liefde nodig heb. Snoezie kijkt inderdaad een beetje verdrietig op de foto, maar dat komt dus omdat hij jarenlang aandachttekort heeft gehad. Hopelijk kijkt hij binnenkort weer wat vrolijker.
3. Ik geloof dat ik aan het aftakelen ben. Ik zei tegen Vriend (en ook tegen mezelf, want nu mijn oor zo verstopt zit hoor ik mezelf luid en duidelijk) dat ik vaker ziek ben dan me lief is. Als vegetariër krijg ik regelmatig te horen dat ik ongezond ben. Standaardantwoord: mijn medische geschiedenis. Die is namelijk helemaal clean. Alleen sinds 2010 niet meer. 2010: luchtweginfectie; 2011: ontstoken neusholtes; 2012: oorontsteking. Let’s face it: ik word oud en takel af. What’s next? Ontstoken tandvlees? Voorhoofdsholteontsteking? Heupoperatie? Ouder worden is nooit echt mijn ding geweest.
Achteraf gezien is dit misschien waarom de dokter zijn excuses aanbood: “het spijt me, je hebt een oorontsteking”. Want een oorontsteking is niet enkel een ontsteking. Een oorontsteking betekent allerlei bijwerkingen op sociaal front en je wordt ook nog eens ernstig met je ware leeftijd geconfronteerd. Erg (h)oor, zo’n ontsteking.
Snoezie wordt ruimschoots beloond voor zijn goede zorgen.
