Tags

, , , , , , ,

Als vrouw zijnde zou Kerst het moment van het jaar moeten zijn waar mijn nesteldrang zijn hoogtepunt bereikt. Het. Huis. Moet. Gezellig. Zijn. Dit bestaat uit de grootste boom die je maar kunt bedenken (“ja maar schat, ik weet ook wel dat het plafond niet hoog genoeg is voor deze boom, maar zo’n kleintje zie je niet helemaal niet.”), elk jaar nieuwe kerstballen, veel lichtjes door heel het huis, kersterige ornamenten zodat je er echt niet omheen kunt dat het Kerst is, zelf gebakken kerstkransjes en het beste kerstdiner ooit (dat zeg je elk jaar). En niet te vergeten natuurlijk: op het drukste punt toch naar de Intratuin willen, omdat de slingers missen in de boom. Herkenbaar, vrouw?

Hier niet. Want wat is Kerst tegenwoordig nog? Een geweldige omzet voor winkels, grote drukte in de stad en slecht voor je portemonnee. De uitgangspunten van Kerst zijn nauwelijks nog merkbaar door alle koopwoede en versierdrang. Ik stelde zelfs voor om dit jaar maar geen kerstboom te nemen, want dan heb je eenmaal die boom, maar dan moet ie ook nog opgetuigd worden. En je moet alle kerstballen te zijner tijd ook weer uit de boom vissen. En je moet hem het huis uit werken. En de prijzen van de kerstbomen zijn dit jaar met twintig procent gestegen. Is dat die paar weken plezier waard? Maar Vriend wilde een kerstboom. Alleen Vriend zit in het buitenland komt pas een paar dagen voor Kerst terug. Of ik hem dan even kon halen.

Een splinter in de vinger en verbrande kerstkransjes. Dat is nou liefde. (Klik voor grotere afbeelding)

En zodoende ben ik heel de dag op pad geweest. Samen met de rest van Nederland bleek toen ik me door de winkels wurmde. Het boompje is gekocht bij de boer. Naast de koeien sloot ik een goede deal en nam ik met trots mijn eerste zelf uitgekozen kerstboom mee (wat een drama voor iemand die nooit kan kiezen). Mijn huisgenoten hielpen mij, maar vertelden me dat ze zelf ook nog wat kerstspulletjes nodig hadden. Of ik het erg vond als we even langs de Ikea en de Intratuin reden. “Nee hoor”, lachte ik als een boer met kiespijn (nu we toch nog op de boerderie war’n).

Bij de Ikea stonden we enkel heel lang in de rij voor een parkeerplaats, maar hebben we de kerstafdeling nooit gevonden. Bij de Intratuin was ik van mening dat ze entree hadden moeten vragen: het leek wel een kruising van Madurodam en de Efteling. Inclusief jankende kinderen.

Maar het is gelukt. De boom staat, zij het met bloed zweet en tranen. Ik heb hem helemaal in mijn eentje versierd en ik weet nog niet of hij nu gewoon heel lelijk is, of juist heel mooi is. Maar dit is mijn eerste zelfversierde kerstboom en de eerste in het nieuwe (en tevens eerste) huisje van Vriend en mij. Prachtig. Ware het niet dat ik een splinter in mijn vinger heb, ik naalden loop te vegen als een idioot, er een paar kerstballen gesneuveld zijn en mijn kerstkransjes verbrand zijn. Maar Vriend wilde een kerstboom, dus Vriend krijgt een kerstboom en alles eromheen. “Dat is nou liefde” zei mijn huisgenoot. En ik geloof dat dat, door alle kerstdrukte en uitgegeven euro’s heen, een van de basisingrediënten van Kerst is.