Wie kent ze niet? De befaamde Ikea vlaggen!
Wat een feest, wat een feest. Wegens nesteldrang zijn vriend en ik naar Ikea geweest. Je zou denken dat het een hele opgave is om een man vrijwillig de Ikea in te krijgen, maar dat viel best mee. Het werkt ongeveer hetzelfde als een kind. Stel een kind moet mee naar een verjaardag waar hij / zij geen zin in heeft. Wat doe je dan? Beloof hem / haar snoep of cadeautjes als hij / zij mee gaat zich gedraagt. Lekker omkopen dus. Werkt ook prima bij de man. Tip van de dag!
In de Ikea was het fantastisch. En dan bedoel ik niet eens de Billy’s, het knäckebröd, de daimsnoepjes (WANT DIE ZIJN UIT DE HANDEL! Janken!) of al het Zweedse moois (dan bedoel ik de accessoires he, mannen. Accessoires). Maar de relaties die, waar je bij staat, barstjes beginnen te vertonen.
Het geduld van de man wordt eindeloos getest, want keuzes maken is niet aan vrouwen besteed. Staat Sven beter bij de slaapkamerinrichting of toch Björn*? En als de man om een mening wordt gevraagd is het nooit goed. Mannen menen het oprecht als ze zeggen dat zowel Sven als Björn beiden in de slaapkamer passen, maar dat is natuurlijk niet wat vrouwen willen horen. Het moet concreet. En als de man dan eindelijk zegt dat hij Björn in de slaapkamer wil, dan vraagt de vrouw: “Echt? Weet je het zeker? Ik denk dat Sven namelijk ook wel leuk zal staan.”
Enfin de keuze is gemaakt: Sven gaat mee naar huis. Het pakket ophalen is een ding, maar het in elkaar zetten is de ultieme relatietest. Kom je die fase zonder kleerscheuren door? Dan zit het wel snor met de relatie. Let er echter op dat Ikeameubelen een beperkte houdbaarheidsduur hebben. Voor je het weet sta je weer in de Zweedse woonwinkel en word je opnieuw onderworpen aan de meest pittige relatietest ever.
Ook leuk in de Ikea: de gefrustreerde huismoeder. Eindelijk een uitje voor moeder. Eindelijk kan ze eens losgaan buiten de deur. Eindelijk kan ze zich vergapen aan de Svennen, Björns en Matthiassen. Ware het niet dat man en kinderen ook mee moeten. Gisteravond was er ook zo’n juweeltje: “Laat. De. Kar. Los.” brieste ze tegen haar zoontje. God, wat zat moeder er doorheen. Als een territoriaal beest bewaakte ze haar kar vol Zweeds pracht en praal en ze beet venijnig van zich af. Zelfs ik werd een beetje bang van haar, dus net als zoontje liet ik haar kar ook maar los.
Ja, je kunt wel stellen dat het geweldig was in de Ikea. Het was heerlijk. Een real life psychologisch drama. We zijn heel wat ervaringen, plezier en een vloerkleed rijker (houdt u vooral het toekomstige blogje over een nieuwe bank in de gaten).
*Sven, Bjorn, ik dacht ik noem twee willekeurige Zweedse namen. Het gaat hier uiteraard om twee verschillende kasttypes. Als u dacht dat het over Zweedse mannen in de slaapkamer ging dan heeft u dat natuurlijk volleeeedig verkeerd begrepen. Nee hoor, echt geen Zweedse mannen.
Foto: Per Ola Wiberg ~ Powi
Nou goed, met die Zweedse namen dacht jij aan kasten, ik aan kerels. En de gedachte aan zowel Björn als Sven in mijn slaapkamer kan ik maar niet loslaten. Bedankt voor je inspirerende verhaal. Ik ben trouwens benieuwd naar jullie vloerkleed maar dat zie ik binnenkort vast een keer. Ook zo’n lekkere Zweedse naam waar je (letterlijk) overheen kunt?
Flokati heet het vloerkleed. Maar ik noem em gewoon Beer. Klinkt veel beter, toch?
En misschien dacht ik stiekem ook een beetje aan Zweedse mannen. Een heel klein beetje dan.
Verstandig dat ook jij de kar losliet. Nu heb ik ook zin om Sven en Björn te gaan bekijken. Of in de Ikea te gaan wonen :)
Ja, ze was best beangstigend dus het leek me beter om haar kar maar gewoon los te laten.
In de V&D mochten we blijven, dan mag het bij Ikea vast ook. Genoeg bedden om op te slapen (nadat we eindeloos ijsjes hebben getapt en taart hebben gegeten!).
Pingback: VegaVrijdag Kerstspecial: Geitenkaasfondue « Cityholders