Evenmin weet ik waarom de dokter zijn excuses aanbood, maar ik heb de beste man gerustgesteld. Hem vriendelijk verteld dat het al goed was en dat het niet uitmaakte. Joost mag weten wat er precies goed is en niet uitmaakt, maar ik hoop dat de dokter zich beter voelt.

Na een flinke dosis antibiotica voel ik me in ieder geval wel min of meer beter. Er zijn plus- en minpunten aan deze oorontsteking. Je zou het kunnen zien als bijwerkingen. Hier volgen ze, in willekeurige volgorde.

1.    Een oorontsteking is never nooit leuk. Het doet pijn en je wordt er doof van. Tenminste, ik wel. De helft wat mensen tegen me zeggen gaat volledig langs me heen. Dit is heel erg in het voordeel van Vriend. Ik heb namelijk al een week lang geen woordenwisseling meer gewonnen. Zijn vaste argument? “Heb ik wel verteld, maar dat heb jij niet gehoord.” En daar kan ik niks tegenin brengen, want de kans is groot dat het waar is. Een familielid kampte overigens met dezelfde problematiek en bij haar duurde het vijf weken eer het gehoor weer terug was. Duimen jullie met me mee dat het bij mij niet zo lang duurt?

Dit is Snoezie. Op mijn zevende verjaardag verkozen tot favoriete knuffel.

2.    De band tussen Snoezie en mij is hechter geworden. Snoezie (zie foto) kreeg ik op mijn zevende verjaardag. Mijn familie gniffelde toen ik de naam van mijn rood/witte knuffel bekend maakte –al helemaal omdat Snoezie een katertje is- maar inmiddels heeft hij toch al zestien jaar deze naam. Enfin, hij houdt me ’s nachts gezelschap als ik steun en liefde nodig heb. Snoezie kijkt inderdaad een beetje verdrietig op de foto, maar dat komt dus omdat hij jarenlang aandachttekort heeft gehad. Hopelijk kijkt hij binnenkort weer wat vrolijker.

3.    Ik geloof dat ik aan het aftakelen ben. Ik zei tegen Vriend (en ook tegen mezelf, want nu mijn oor zo verstopt zit hoor ik mezelf luid en duidelijk) dat ik vaker ziek ben dan me lief is. Als vegetariër krijg ik regelmatig te horen dat ik ongezond ben. Standaardantwoord: mijn medische geschiedenis. Die is namelijk helemaal clean. Alleen sinds 2010 niet meer. 2010: luchtweginfectie; 2011: ontstoken neusholtes; 2012: oorontsteking. Let’s face it: ik word oud en takel af. What’s next? Ontstoken tandvlees? Voorhoofdsholteontsteking? Heupoperatie? Ouder worden is nooit echt mijn ding geweest.

Achteraf gezien is dit misschien waarom de dokter zijn excuses aanbood: “het spijt me, je hebt een oorontsteking”. Want een oorontsteking is niet enkel een ontsteking. Een oorontsteking betekent allerlei bijwerkingen op sociaal front en je wordt ook nog eens ernstig met je ware leeftijd geconfronteerd. Erg (h)oor, zo’n ontsteking.

Snoezie wordt ruimschoots beloond voor zijn goede zorgen.

Enfin, inmiddels ik heb hardloopschoenen. Ik heb ze niet van de zomer gekocht toen er talloze aanbiedingen waren. Ik heb ze ook niet in de zomer gekocht, toen het perfect weer was om te beginnen met hardlopen. Nee, ik heb ze in winterse sferen gekocht. Namelijk in november, toen het wel even koud was. Toen ik met twee broeken over elkaar, een T-shirt, een trui en een sjaal om moest hardlopen. Toen heb ik mijn rekening geplunderd voor oversized oranje boten aan mijn poten. En ik ben er blij mee.

Mijn hardloopschoenen zijn net als een hond: ik hoor ineens bij 'the club'. Foto: ~kenyin @ Deviantart

Nu een vraag aan jou, lezer: is het je wel eens opgevallen dat er exclusief lidmaatschap is waar je het bestaan eigenlijk niet vanaf wist totdat je ineens bij het clubje hoort? Zo zeggen hondenmensen elkaar altijd gedag en kunnen ze eindeloos samen aan een meertje staan waar hun honden spelen. Ze zeggen wellicht niks tegen elkaar, maar ze weten van elkaar: jij hebt een hond, ik heb een hond. Wij zijn verbonden. Ik vind je cool.

Overigens heb ik geen hond, maar wel een fotocamera en deze mensen doen hetzelfde. Ze zeggen elkaar geen gedag, maar maken foto’s van elkaar. Fotografen maken foto’s van andere fotografen die foto’s maken van een mooi plaatje. En slechte fotografen bewerken die foto vervolgens zo, dat de foto zwart/wit is en er enkele objecten gekleurd zijn. Niet meer doen dus, daarmee kenmerk je jezelf als een nepperd.

Ook de lift vormt een band. Er ontstaat een kortstondige relatie tussen mensen die de ruimte delen. Hoe meer verdiepingen, hoe hechter de band. Sommige mensen stellen zich er niet voor open, maar geloof me – de band bestaat. Vooral als je liftgenoot herinneringen ophaalt aan een grappig incident dat ooit eens eerder in een lift plaatsvond.

Inmiddels ben ik lid van een nieuwe clubje. Eind 2011 werd ik namelijk spontaan opgenomen in de hardloopgemeenschap. Met mijn hippe, oranje schoenen snelde ik door het park toen een lotgenoot de bocht omkwam. Man, dertiger, kaal hoofd, glimmend van het zweet. Een strak pakje, stevig geklemd om lichaamsdelen die je eigenlijk niet echt wil zien. Toen we elkaar passeerde zei hij: “hey.” En ik groette hem heel casual terug. Pas toen hij uit zicht was heb ik een vreugdedansje gedaan: ik hoor erbij, ik ben officieel hardloper.

Ik moet iets bekennen. Ergens in het afgelopen jaar ben ik mezelf op de een of andere manier een beetje kwijtgeraakt. Dez Op Kamers, waar het allemaal mee begon, is niet meer. Dez in Loughborough, de blog die volgde al helemaal niet meer en Cityholders heeft veel te weinig tijd. En ik denk dat tijd het probleem is.

Vanaf september 2010 stond alles in het teken van het halen van mijn bachelor diploma. Ik had er drie jaar studie op zitten met her en der een piek, maar vooral veel dalen. Een studie succesvol beginnen en afronden zo’n twee maanden nadat je vader overleden is, is een lastige opgave. Meerdere malen heb ik getwijfeld of ik wel door moest gaan, met als dieptepunt ergens in mijn tweede of derde jaar toen ik er helemaal klaar mee was. Ik dacht dat het aan mij lag: ik was niet goed genoeg voor deze opleiding, voor dit niveau. Ik kon er helemaal niks van. Zesjescultuur? Ik was meer van de onvoldoendecultuur (wat overigens ernstig bleek mee te vallen toen ik alle punten van de afgelopen vier jaar onder mijn neus kreeg). Tijdens mijn studie in Engeland in mijn derde jaar kreeg ik op meerdere fronten een opleving. Ook op studiegebied: ik haalde prachtige voldoendes, met als hoogtepunt een 9- voor een essay!

Eindelijk: mijn diploma!

Lieve lezer, het was een eyeopener: het lag niet alleen aan mij. Mijn inzet had er duidelijk mee te maken, maar ook mijn opleiding. Mijn werk werd elders wel gewaardeerd en ik putte er motivatie uit. Dat moest ik thuis ook zien te bereiken. In september begon het nieuwe studiejaar. Het enthousiasme van Engeland heb ik nooit meer bereikt, maar het resultaat mag er zijn: exact een jaar later ben ik de trotse bezitter van een diploma.

Ontelbaar veel uren zijn er in dit diploma gestoken en daarna hield het niet op: ik ben gelijk doorgegaan met mijn master. En het is best pittig. Het niveau ligt (logischerwijs) een stuk hoger en er wordt meer van me verwacht. Desondanks heb ik het wel naar mijn zin: ik ben eindelijk bezig met wat ik van jongs af aan al leuk vind: journalistiek.

Tussen alle onderzoeken, tentamens, essays en deadlines door probeer je tijd te maken voor jezelf, Vriend en vrienden. Dat is mijn zwakte geweest het afgelopen jaar. Te weinig tijd voor mezelf heeft er voor gezorgd dat ik niet meer ben wie ik was. Ik had ook niet de persoon willen zijn die ooit was, want dat betekent dat ik niet vooruitga. Maar een aantal dingen die me dierbaar zijn, zijn niet meer zoals ze waren. Ik fotografeer nauwelijks nog, ik ben mezelf nooit meer verloren in een serie zoals een paar jaar terug met Robin Hood, ik ga nooit meer naar concerten en heb al eeuwen geen nieuwe band meer ontdekt. Mijn jaarlijkse tripje naar Engeland? Ain’t happening. Foto’s, kaartjes en andere frutsels verzamelen omdat ze iets over mij zeggen lukt niet meer: want wie ben ik precies? En dat ik dat ik die vraag niet kan beantwoorden heeft ook invloed op anderen.

Mijn liefste vriendinnetje en ik zien elkaar veel te weinig omdat we beiden omkomen in het werk. En als we elkaar dan zien, weet ik niets te vertellen want behalve studie voer ik niks meer uit. Als ik niet op de uni zit, zit ik op stage. Zit ik niet op stage, dan maak ik thuis huiswerk. Binnenkort vertrekt ze voor een paar maanden naar Noorwegen en ik denk dat ik haar dan enorm ga missen.

Het absolute dieptepunt van 2011: afscheid nemen van onze allerliefste Evie

Samenwonen terwijl je het belachelijk druk hebt betekent echt niet meer tijd voor elkaar hebben. De mensen die daar nog in geloven help ik graag uit die illusie. Samenwonen betekent dan elkaar wel zien, maar niet echt. Want diegene is er morgen ook weer. Of diegene is het makkelijkst om op af te geven, omdat hij / zij altijd in de buurt is. Of eigenlijk helemaal geen zin hebben in elkaar omdat je al vanaf zeven uur ’s ochtends bezig bent en nu gewoon even tijd voor jezelf wil.

Tussen alle diploma’s, nieuwe studies en samenwonen door ben ik een slechte vriendin voor Vriend en al mijn vrienden geworden. Mijn excuses hiervoor, het spijt me echt. En ik ben mezelf een beetje kwijtgeraakt. Dat spijt me ook verschrikkelijk. Want toen ik op mezelf ging wonen en ontsnapte uit een situatie waar ik er niet mocht zijn, had ik me voorgenomen dat dat me nooit meer zou overkomen. En ik mag er nu zijn, graag zelfs, maar ik doe het niet. Ik ben een beetje verdwenen.

Lieve lezer, ook jou heb ik verwaarloosd. Jullie lezen af en toe een vegarecept, iets waar ik meer mee wil doen. Maar ik doe jullie tekort als het aankomt op de grappige columns. Een serieuze column hebben jullie ook in geen tijden gezien. Het punt is: mijn inspiratie droogt op. Ik doe te weinig om me te verbazen en er een blog over te schrijven. Ik hoop dat mijn recepten een schrale troost zijn voor het ernstige tekort aan blogjes. Mocht dat niet werken, pak er dan een grote bak ijs en zakdoekjes bij. Ik beloof beterschap aankomend jaar. Ik ga het rustiger krijgen en dus meer tijd om te schrijven. En ik beloof mezelf beterschap: in 2012 gaat anders.

Een 2011-hoogtepuntje van zo'n 150 gram: Finn (die het ook bij jullie, lieve lezers, goed doet!)

In 2012 ga ik weer een diploma halen, maar ditmaal hopelijk zonder mezelf te verliezen. In 2012 ga ik op bezoek bij mijn lieve vriendin in Noorwegen en als ze terug is spreken we heel vaak af. Ik ga een leuk vriendinnetje zijn voor Vriend, want dat verdient hij. Ik ga weer fotograferen, muziek ontdekken, misbruik maken van mijn bibliotheekpas, sparen om te reizen en dagjes uit te gaan, concerten bezoeken en me vooral verbazen. In 2012 ga ik de verschillende plannen die ik voor de toekomst heb uitwerken. In 2012 gaat het allemaal goed komen.

Lieve lezer, ik hoop dat 2011 een goed jaar voor je is geweest. Een jaar waarin je jezelf hebt mogen ontdekken, zelfs als dat betekent dat je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt zoals ik. Ik wens je een fantastische jaarwisseling en hoop je volgend jaar terug te zien op Cityholders.

Maak het jezelf makkelijk deze Kerst: een heerlijke geitenkaasfondue

In huize Cityholders en Vriend staat hij er weer: de kerstboom! Wellicht weet u nog van vorig jaar dat ik mijn eentje –tussen de koeien- een kerstboom kocht. En dat ik hem zelf tres mooi versierd had. Allemaal voor Vriend. Tot slot sneuvelden kerstversieringen, had ik een splinter in mijn vinger en kwamen mijn kerstkransjes zwart uit de oven.

Dit jaar hadden Vriend en ik het voornemen om het anders aan te pakken. We zouden uiterst romantisch samen een boompje uitkiezen en hem daarna onder het genot van warme chocolademelk en kerstliedjes versieren. De kleffigheid spat er vanaf!

Maar Kerst blijkt niets anders te zijn dan het in elkaar zetten van een Ikeakast: het is een relatietest. En wij hebben hem niet zo goed doorstaan.  De boom werd door iemand anders uitgezocht en het versieren ging ook niet vlekkeloos. Hij staat, er hangen ballen en lichtjes in, maar daar is alles ook mee gezegd.

Wie een zen-Kerst  wil hebben, doet er goed aan dit recept te overwegen

Vanaf heden pakken we het dus echt anders aan. Wij gaan een relaxte Kerst tegemoet! Dat houdt in dat we de Ikea in ieder geval tot het nieuwe jaar mijden, we net doen alsof het versieren van de kerstboom een leuke aangelegenheid was en we gaan vooral genieten. De VegaVrijdag van vandaag is daar het ideale recept voor! (Woordgrap!)

Geitenkaasfondue

Wie net zo’n zen-Kerst als Vriend en ik wil hebben, doet er goed aan dit recept te overwegen. Voordelen van deze kaasfondue: het is een ontzettend makkelijk recept, kost weinig tijd en moeite, lekker dippen, je huis gaat er niet van stinken en het is heerlijk! Nadelen: die zijn er niet!

Veel heb je niet nodig voor deze geitenkaasfondue. Voor vier personen: 400 ml witte wijn, 300 gram zachte geitenkaas (naturel), 30 gram jonge kaas en 2 eetlepels maïzena.

Verwarm de wijn, maar zorg dat hij niet kookt. Als de wijn warm genoeg is voeg dan de kaas toe. Het is handig om de geitenkaas eerst even te verbrokkelen! Roer het geheel goed door en zorg dat de kazen smelten. Als dat gebeurd is, voeg dan de maïzena toe. (Wist je dat je maïzena met koude vloeistof moet mengen en dan pas toevoegen? Nog een beetje extra wijn leent zich daar perfect voor!)

Houdt het geheel warm op een rechaud tijdens het dippen. Of gebruik bijvoorbeeld een chocoladefondue, met zo’n waxinelichtje. Doet het ook prima!

Wat kan ik allemaal dippen?

Zo veel! Persoonlijke favorieten zijn broccoli en donker stokbrood! Mening mens vindt broccoli niets, maar in combinatie met de kaasfondue is hij heerlijk! Het klinkt gek, maar ook een frisse appel is lekker. Verder hebben Vriend en ik ook nog cherrytomaatjes, peer en soepstengels geproefd.

Mocht je dit gerecht zien zitten maar komen er niet-vega’s eten met Kerst: vlees schijnt het ook goed te doen in de fondue. Een vega en non-vega fondue kan prima! Je kunt ook overwegen om te shoppen bij de Vegetarische Slager! Daar hebben ze prima vleesvervangers die vleeseters tevredenstellen.

Merry Christmas!

Een leuke bijkomstigheid voor de creatievellingen onder ons: zo’n fondue leent zich perfect voor een leuk opgemaakte tafel, a la fotoreportage in de AllerHande. Mooie schaaltjes en bakjes, verschillende kleuren van gerechtjes op tafel, veel kaarsen… En niet te vergeten met z’n allen samen om de tafel en genieten. Met dit recept komt het helemaal goed deze Kerst!

Wij vrouwen zullen het ook nooit toegeven, maar wij gaan graag de strijd aan met moeders. Tot op zekere hoogte dan, maar vooral in de keuken.  Zijn moeder maakt lekkere pasta? Wij kunnen het beter. De ovenschotel van moeder een klassieker? Dan heb je onze ovenschotel nog niet geproefd. De geur van groenten-/erwten-/tomatensoep doet je aan thuis denken? Niet meer als ik hem heb gemaakt.

Vriend leek ik volledig voor me te hebben gewonnen. Tijdens het koken komt hij “helpen” (lees: snoepen) en het toetje bestaat standaard uit complimentjes. Maar toen gebeurde het: hij wilde stamppot eten. Zijn moeder maakte vroeger altijd stamppot. En mijn moeder heeft het nog nooit gemaakt. In heel mijn leven had ik nog maar een keer stamppot gegeten en nu moest ik het zelf voor Vriend maken.

Een warm, hartig, oer-Hollands gerecht met een vegetarische twist

Benodigdheden voor 2 personen

Cityholders gaat geen uitdaging uit de weg! (Nou ja, niet veel.) Dus stamppot it is! Dit is wat je nodig hebt:

Aardappelen uiteraard (kleintje kruimig)
Boerenkool (grote zak van de AH)
1 Ui
Vegetarische spekjes (1 bakje)
Vegetarische rookworst (1 bakje)
Vegetarische jus (1 zakje)
Een scheutje melk

Bereidingswijze

Boodschappen is ook shoppen, dus geniet ervan! Eenmaal thuisgekomen zet je een grote pan met water op en kook hierin vijf minuutjes de boerenkool. Voeg dan de geschilde en in gelijke stukken gesneden aardappelen toe. Doe de deksel erop (zorg dat hij een stukje openstaat) en kook de boerenkool en de aardappelen zo’n twintig minuten. Als je nog zo’n vijf a tien minuten te gaan hebt, fruit dan een gesnipperd uitje en de vega spekjes. De ui mag lekker pittig blijven! Volg de verpakking voor het verwarmen van de vega rookworsten (of de Gelderse rookworst, zoals Vriend). Ook de jus mag uiteraard niet vergeten worden! Bereid deze zoals aangegeven op de verpakking.

Dan komt nu het leukste klusje: het stampen van de aardappelen en de kool! Giet het geheel af, laat al je jeugdtrauma’s weer even bovenkomen en stamp alsof je leven er vanaf hangt. Voeg het uitje en de spekjes toe, goed omroeren en schep de stamppot op de borden. Vegetarische rookworst erbij, jus erover verdelen en schotel je geliefde (of iemand anders) een heerlijk winters vegakostje voor!

Het oordeel

Zelf vond ik mijn stamppot geslaagd. Voor een eerste keer leek het in ieder geval verdacht veel op boerenkoolstamppot. Een warm, hartig, oer-Hollands gerecht met een vegetarische twist. Maar het oordeel van Vriend telt zwaar: hij is immers de stamppot-kenner. Het verlossend woord was positief: heerlijk! De ui die slechts heel kort gefruit is maakt het gerecht lekker pittig. Overgoten met jus is het een gerecht om van te smullen. Deze winter kun je dus met een gerust hart deze vegastamppot voorschotel, hij is volledig goedgekeurd!

Haalt u zich allen het deuntje “wat eten we vandaag” van Koffietijd even voor de geest? Cityholders presenteert met trots VegaVrijdag. Iedere twee weken wordt er op vrijdag een vegetarisch recept geplaatst. Leuk voor vegetariërs, geïnteresseerden en kookliefhebbers.